Sonic The Hedgehog 4 (Hands-on)

Over Sonic The Hedgehog moeten we eigenlijk nog weinig vertellen. Elke zichzelf respecterende gamer heeft ooit wel eens een arcadekast met de sprintende blauwe egel uitgeprobeerd en indien niet staat er vast wel een Mega Drive op de zolder. Typerend is dat het bij de grote titels altijd om 2D-platformers gaat waarbij je moet rennen en gouden ringen verzamelen. Een zeer simpel concept waar zelfs het kleinste kind onmiddellijk mee weg moet kunnen. Helaas ontdekte SEGA dat hun mascotte een ware geldmagneet was en maakte het al snel de ene slechtere titel na de andere. 

De zwarte periode van het bedrijf leek voorbij toen ze in 2007 een Wii-titel lanceerden waarin rennen een belangrijk onderdeel van zou zijn, maar helaas verpestten de 3D-beelden en de cameraproblemen het een beetje, waardoor Sonic and the Secret Rings net niet bij de toppers van dat jaar hoorde. Ook het vervolg The Black Knight kon niet helemaal boeien. Fans van Sonic riepen SEGA op tot bezinning, en daar hebben ze uiteindelijk naar geluisterd. Eind 2009 kondigde de uitgever een game met codenaam Project Needlemouse aan en begin 2010 werd Sonic The Hedgehog 4 een feit: een reeks downloadbare episodes met de snelle egel in de hoofdrol.

In de proefversie konden wij een level met drie acts uitproberen. In Splash Hill Zone loop je rond in een niveau dat vergelijkbaar is met Emerald Hill Zone, het openingslevel uit Sonic 2. Wat opviel, was dat Dimps het spel in volledige HD-kwaliteit presenteert en dus de 16-bit stijl duidelijk heeft laten vallen. Daardoor krijgt Sonic 4 een iets modernere look, maar ze trachten je nog steeds dezelfde speelsheid en details als twee decennia geleden te laten herbeleven. 

Aan de succesformule van toen is niets veranderd: je moet als een rollercoaster doorheen de verschillende levels en acts razen in een zo kort mogelijke tijd, maar met zoveel mogelijk gouden ringen terwijl onderweg naar de finish enge robots en andere hindernissen zoals pinnen, beweegbare platforms en kloven je proberen af te remmen. Je enige hulpmiddel is je lichaam; door te springen geraak je hoger en al spinnend kan je jezelf als een projectiel afvuren om vijanden of obstakels neer te halen. En zeer interessant: ook nu kunnen we genieten van speciale levels. De roterende doolhoven die we kennen van de originele Sonic The Hedgehog waren duidelijk een inspiratie, want eigenlijk is er amper iets aan veranderd. Interessantste vernieuwingen zijn de motion controls (voor controllers die dit ondersteunen) en dat je enkel in het doolhof verder kunt als je een bepaald aantal ringen hebt verzameld.

Het moet gezegd worden dat Sonic The Hedgehog 4 ondanks zijn grafische verschillen toch zeer sterk lijkt aan te leunen bij de games van vroeger en dat heeft het voornamelijk te danken aan de details. Als je snelheid probeert te maken, hoor je dezelfde zoemende geluidjes, als je je te pletter valt, geniet je van die laatste pijnlijke “plonk” en ook de achtergronddeuntjes doen je meteen nostalgisch wegzwijmelen naar vervlogen tijden. Sonic doet en beweegt nog steeds zoals hij dat eerder al deed en het is dan ook slim geweest van zowel Dimps als Sonic Team om niets aan die formule te veranderen. “Never change a winning team”. 

Op het moment van schrijven kon niemand ons zeggen of al dan niet een multiplayermodus aanwezig zou zijn. Omdat zelfs Sonic 2 je reeds de mogelijkheid bood om met twee spelers door de levels te crossen, hopen we dat ook hier die keuze werd gemaakt. Online tegen elkaar racen en ringen verzamelen zou namelijk wel eens goed kunnen werken. Sonic The Hedgehog 4 – Episode 1 verschijnt dit najaar voor Xbox 360, PlayStation 3, Wii en iOS en is verkrijgbaar via digitale distributie. Hoeveel delen we kunnen verwachten en voor welke prijs, is nog niet bekend.