Metal Gear Solid: Rising

Ondanks de vele veranderingen is mijn vertrouwen in Konami groot. Ze staan immers aan het roer van een van de beste gamesreeksen ooit gemaakt en hebben nog geen enkele misstap begaan. Toch spoken er nog enkele vragen in de collectieve breinen van gamers alsook in het mijne. Een daarvan is of het spel nog wel zal aanvoelen als een Metal Gear Solid-game?

Rising heeft een gloednieuwe engine, hoewel de visuele stijl tot dusver erg lijkt op die van een iets meer gelikte MGS4. De gameplay belooft wel een grotere aanpassing te zijn nu je belangrijkste wapen een katana is. Het nieuwe controlesysteem heet 'Cut At Will' en laat toe met uiterste precisie lichaamsdelen, wapens of zelfs fruit kapot te rijten. Je zal ook volledige bouwwerken kunnen laten instorten en je omgeving kunnen gebruiken om vijanden een kopje kleiner te maken. Dat brengt een belangrijke nieuwigheid met zich mee, omdat je nu meer verticaal moet denken. Loopt er een soldaat patrouille in een toren boven je? Haal dan met een een welgemikte armzwaai de steunbalken onderuit en grijns dan als het geheel in elkaar stuikt. Een leuk weetje over het controlesysteem is dat heel het spel er rond is opgebouwd. Het idee om de gameplay rond het gebruik van een zwaard te laten draaien, was er dus eerst en het verhaal, de setting en de keuze van het personage volgden pas later.

Laat er ook geen twijfel meer over bestaan, MGS: Rising geldt als het begin van een volwaardige tweede reeks binnen een enkele gamesstudio. Papa Kojima heeft bij dit spel ook enkel een adviserende functie en dus maar een kleine hand in het eindproduct. Dat brengt enkele veranderingen met zich mee, zoals weinig typische humor en een compactere verhaallijn met minder cutscenes. Hopelijk laten ze de komische noot niet volledig achter zich, want dat is voor mij heel belangrijk in de reeks. Het verhaal speelt zich trouwens af tussen MGS2 en MGS4 en richt zich vooral op de evolutie van Raiden. De keuze voor de blonde god is veelbesproken, maar sinds zijn mentale en fysieke ommekeer in Guns of The Patriots ligt ze meer voor de hand, omdat hij nu tien keer cooler is dan voordien.

Stel je even hypothetisch voor dat Raiden het hoofdpersonage was geweest in een compleet andere versie van MGS3; dat had ongetwijfeld veel kwaad bloed gezet bij gamers. Je kan moeilijk zeggen dat Raiden een welkome verrassing was in Sons of Liberty, want hij verving plotsklaps oerheld Snake en was bovendien te veel in touch met zijn emoties. Zijn gave huid en meisjesachtig uiterlijk stonden diametraal tegenover het stoere, stille imago van Solid Snake. MGS2 bleek toch een geniaal spel, maar er waren meer tegenstanders dan fans van de blonde protagonist. Gelukkig doken we in Snake Eater de jungle in met Big Boss. De keuze van Raiden werd vergeven en de reeks was terug mannelijker dan ooit. Dat kan ook moeilijk anders als je konijnen, cobra’s en andere beesten moet afmaken om zelf in leven te blijven.

Het imago van Raiden werd echter helemaal opgepoetst in Snakes laatste avontuur. Daar is hij een soort van cyborg geworden die kan uitpakken met ongelooflijk acrobatische bewegingen en een vlijmscherpe katana; met andere woorden: hij heeft een metamorfose ondergaan om u tegen te zeggen. We weten nu dus wie hij is, maar interessanter is natuurlijk te ontdekken waarom zijn ziel pikzwart is geworden en vanwaar hij zijn exoskelet heeft. En misschien kan je zelfs te weten komen waar je dat vette pak ergens kan kopen? Enter Metal Gear Solid: Rising.

Ondanks de depressieve storyline die we tot nu toe gehoord hebben, garandeert Konami een pick-up-and-play gameplay. Nieuwelingen zullen ook meteen mee zijn met het kronkelige verhaal. Een encyclopedische voorkennis van het verhaal is met andere woorden niet nodig, iets wat in vorige Metal Gear Solids de plot wel verrijkte en vaak nodig was om goed te kunnen volgen. De instapklare gameplay heeft ditmaal ook een extra element gekregen in de vorm van ettelijke robots en cyborgs waar je sushi van kan maken. Dat heeft namelijk te maken met het feit dat je als gamer normaal meer schroom ondervindt als je de ledematen van een mens moet afhakken dan de onderdelen van een machine. Ik deins alleszins sneller terug om iemands knieschijven af te hakken dan om er een paar gram lood in te knallen. Maar helemaal normaal kan je me daarom ook niet noemen.

Volgens de makers van Rising is hun motto ‘iets anders’ maken. Zoals vermeld zijn dat minder cutscenes, meer actie en veel meer Raiden. Maar hoe cool hij ook moge zijn, hij is geen Snake. En zonder Snake geen… Of toch? Ja, ondanks de veranderingen geloof ik dat Metal Gear Solid: Rising een nieuwe wind in de reeks kan blazen, zolang Konami niet vergeet wat de reeks groot heeft gemaakt: de plot. Als Raidens verhaal intrigerend en spannend genoeg is, kan Rising in mijn ogen moeilijk falen. Cut At Will lijkt me een leuk idee, maar het mag niet het zwaartepunt worden van de game. Het spel moet om het verhaal blijven draaien, want dat is wat ik onthoud lang na de credits van elke MGS.